Auteur

Laetitia Ouillet

Over de ficus, die niet echt was

Eenmaal in de auto moet ik weer niezen en begin ik plotseling te huilen. Ik ben zo kwaad. Echt onvoorstelbaar BOOS. Het liefst reed ik nu naar Den Haag en ging ik de A12 met mijn Kia blokkeren. Of de minister bij zijn kraag pakken en hier naar toe slepen.

Mijn vader heeft altijd gelijk

Mijn vader had altijd twee belangrijke levenslessen. Over eentje dicht ik misschien later nog een column, dus die houden jullie nog tegoed. Maar de andere les wil ik nu met jullie delen. “Il n'y a que les imbéciles qui ne changent pas d'avis.” Oftewel, voor wie Frans in de derde met opluchting heeft laten vallen: “Alleen domme mensen veranderen niet van mening.”

Het komt niet vanzelf goed, we gaan het goed maken

Ik geloof niet dat ik de enige was die tijdens de oudejaarsconference van Claudia de Breij met een brok in haar keel naar de spitzen van ballerina Olga Smirnova keek. De boodschap van De Breij klonk misschien voor velen deprimerend, maar ik put er juist hoop uit.

Toch wereldkampioen

Toegegeven, ik hoopte gisterenavond lang deze column vanuit het perspectief van een ware winnaar te mogen schrijven. De Franse hanen hebben weliswaar lang gevochten: het mocht niet baten. Toch, mede gezien het feit dat de wereldbeker toch vaker naar Parijs mee is gereisd dan naar Amsterdam, voel ik dat ik deze column met enige autoriteit mag dichten.

Over de zevenmijlslaarzen die in de kast zijn blijven staan

Met het Klimaatakkoord heeft het kabinet reuzenstappen beloofd. Maar omdat wij ruimte laten aan lobby in combinatie met niet altijd gefundeerde weerstand en angsten, wordt het nu gedwongen om de zevenmijlslaarzen in de kast te laten. De conclusie is dat wij nu met een halfbakken energietransitie zitten.

Vegan stamppot met rodekoolsteak voor een verhaal dat blijft hangen

Afgelopen dinsdagavond was ik te gast in Emmeloord, een eindje van huis. Ik was uitgenodigd bij een symposium van lokale ondernemers die afgelopen maanden een traject hebben gevolgd om beter in kaart te brengen wat zij al doen, maar vooral wat zij nog meer zouden moeten doen aan verduurzaming. Of ik een lezing wilde geven over de trends in de energietransitie. In pak ‘m beet een half uur, mét ruimte voor vragen.

Irritatie omdat het moet

De acties van de klimaatactivisten van de afgelopen weken wekt bij mij weerstand op en verontwaardiging: ik ben toch goed bezig? Ik werk toch elke dag aan de energietransitie? Maar deze mensen willen geen transitie, ze willen één grote aardverschuiving naar een ander systeem. Toch kom ik ze graag een keertje vegan pannenkoeken en thee brengen als ze weer eens ergens voor gaan liggen.

De afsplitsing

Over het algemeen zou je kunnen stellen dat ik vooraan zit in de groene kerk. Maar mijn geloof vertoont scheuren en dat vind ik erg ingewikkeld. Het begon toen iedereen die zonnepanelen had en dus naar hartenlust kon salderen op Twitter plaatjes deelde van hoeveel geld ze overhielden in deze tijden van crisis.

De vijand

De vrouw loopt binnen. Ze heeft haar jas nog aan en stormt op mij af. Ik steek een hand uit. Ze neemt hem niet aan en staart naar mijn naambadge: “Wie ben jij? Ah, ik zie het al, jij bent mijn vijand.” Het is 20:30 uur, ik ben hier tot 22:15 uur en moet daarna naar huis rijden. Ik heb een hele dag achter de rug en mijn maag knort. “Zal ik u uitleggen hoe het coöperatieve model werkt, mevrouw?”

Praten, praten, praten

Congressen gaan allang niet meer over kennisoverdracht, tegenwoordig voelt het vaak meer als groepstherapie. Rondetafelgesprekken waar je als publiek kijkt naar experts die het met elkaar soort van oneens zijn, maar aan het einde afspreken dat ze het “met elkaar” gaan oplossen. Maar we zijn allemaal de fabeltjeskrant-fase ontgroeid. Het is tijd voor een congres waar de deelnemers eerlijk met elkaar concluderen dat het zo eigenlijk allemaal helemaal niet meer gaat lukken.

Lang leve de markt!

Het is een shock als iets waar je twintig jaar aan gebouwd hebt als los zand door je vingers glipt. Maar te allen tijde moet je voor ogen houden waarvoor je gebouwd hebt. Betaalbaarheid, betrouwbaarheid en duurzaamheid. Alle drie komen nu in het geding. Het doel heiligt de middelen. De markt is geen natuurverschijnsel.

Energierapporten proppen Parijs in een fles, trap er niet in

De een punnikt, een ander leert Noors. Nou, ik leer Noors (lang verhaal) en lees energierapporten. Ik kom er overigens eerlijk voor uit en schaam me nergens voor. Ik heb zelfs van mijn hobby min of meer mijn werk gemaakt. Deze column is de uitkomst van een empirisch onderzoek van twintig jaar rapporten in de Nederlandse energiesector.

De krekel en de mier

Toen ik een jaar of tien was, brandde het zakgeld in mijn handen. Mijn broer daarentegen gaf nooit een franc uit en was dus steenrijk. Onze oma noemde mij vaak een krekel, vrij naar de fabel van Lafontaine. In het versje zingt en danst de krekel de hele zomer lang, terwijl de mier ijverig werkt. Dan komt de barre winter en heeft de krekel niets te eten en weigert de mier haar te helpen.

To beta or not too beta

Ik heb afgesproken met Dimitry op de derde verdieping, bij het gemeente archief. Hij is er al en heeft een leesbril bij de balie geleend waar een sticker met de sterkte nog opgeplakt zit. Hij bladert met handschoenen aan door een dikke map en maakt aantekeningen. “Heb je al iets?” “Nog niet, maar ik nader wel de periode waar het over gaat.”

Over radicaliseren

Ben ik aan het radicaliseren? Een vraag hierover zet mij aan het denken. Ik heb toch in mijn Twitter-bio staan dat ik een genuanceerde idealist ben? Toegegeven, de afwegingen in het energie- en klimaatbeleid hebben de afgelopen jaren wel geleid tot boosheid, teleurstelling en verontwaardiging. Maar radicaal? Ik?

De aardgasbijgebouwen

Het Gasgebouw is voor de buitenwereld weinig transparant. Wij gaan er simpelweg niet over, het is een schaakspel in het belang van de BV Nederland waar geen kaartjes voor worden verkocht. Met het stopzetten van de gasproductie in Groningen is het de vraag of deze onschendbare en intransparante status nog wel terecht is.

Van mij krijgt iedereen drie maanden

Mijn zoon vroeg me laatst of je in je eentje iets kan doen waardoor de wereld beter wordt. Mijn reflex is dan om ja te roepen. De realiteit ervaar ik toch anders.

Tijd, geld, geduld en liefde

Hoewel bestuurders en politici liever naar kerncentrales en de waterstofbackbone kijken dan naar wind op land, zijn we nog lang niet van de burger af. Je zou dan ook zuinig moeten zijn op je energiecoöperaties. Want díe investeren toevallig wel tijd, geld, geduld en liefde in alle zaken waar geen businesscase voor is.

Een handige post-it

Een van mijn favoriete sprekers is Ben Hunt Davis, die met zijn team roeide naar olympisch goud in Sydney in 2000. Je kan de link naar zijn verhaal makkelijk vinden door te googlen op “will it make the boat go faster”. Stel nou eens dat iedereen die in de energietransitie actief is, na de zomer van 2021 op zijn/haar computer een post-it plakt met deze vraag. Will it make the boat go faster? Hoe zorg je dat alles wat je elke dag doet niet een nieuwe barriere opwerpt, of een onzinnige regel goed praat, naar een paarse krokodil verwijst of langer alles in het oude laat hangen?

Nog even over draagvlak

Na deze column ga ik dat woord niet meer gebruiken. Het gaat al weken over niets anders meer op tv, in de kranten en op Twitter. Ik weet ook niet eens of wij er allemaal hetzelfde mee bedoelen.

Onderzoekers zijn lastpakken

Vorige maand was het zover. De spreekwoordelijke druppel. Je kent het: de emmer is eigenlijk al een tijdje vol, maar het gaat nog net goed. Toen viel die ene druppel waarvan de emmer overliep en ik met jas en al, vlak voor dat ik de deur uit stapte naar een bijeenkomst van de waterschappen over hun bijdrage aan het Klimaatakkoord, een mail tikte waar tot op heden geen reactie op is gekomen. Ik zal geen deel meer uitmaken van de Klimaattafel Elektriciteit.

Net geen burn-out

De zomervakantie is voorbij en de gevaren van een burn-out lijken geweken. Ik ging de vakantie totaal gedeprimeerd in. Voor mijn gevoel heeft de periode tussen het moment dat het ministerie van Economische Zaken en Klimaat belde of ik interesse zou hebben om namens Nera de wetenschap te vertegenwoordigen aan de onderhandelingstafel Elektriciteit van het Klimaatakkoord en de eerste dag van de zomervakantie een halve eeuw geduurd.

Innovatiebeleid is net The Voice Kids

Thuis moet door omstandigheden de vloer eruit in oktober: een perfect moment om over te gaan op vloerverwarming beneden. Maar als je daarna bedenkt dat de vloer nog drie weken met maximaal één graad per dag opgewarmd moet worden terwijl de rest van het huis ijskoud is, dan moet je sterk in je schoenen staan om niet tegen de aannemer te zeggen: hang die radiatoren maar even terug.

Geen verhaal

Het Paasweekeinde is in energieland meer dan welkom. We beleefden een enerverende week. Het begon met het persbericht van Uneto-VNI over de toekomst, of meer het gebrek eraan, voor de CV-ketel en minister Eric Wiebes (Economische Zaken en Klimaat) gaf donderdag de overtreffende trap met de lang over tijd zijnde maar niet echt verwachtte harde afspraken over het beëindigen van de gaswinning in Groningen.