Direct naar inhoud

Oliespecialist moet groene revolutie bij Engie leiden — artikel bevat een betaalmuur

Dit artikel heeft een betaalde toegangsblokkering, wat betekent dat een deel van de inhoud pas kan worden gelezen als u bent ingelogd en een geldig abonnement heeft.

Geplaatst in genre: Geplaatst in sectie:
Geschreven door:
Gepubliceerd op: 6 oktober 2020

Catherine MacGregor is de nieuwe baas van energiemultinational Engie. Daarmee is ze de enige vrouw aan het hoofd van een bedrijf in de CAC 40, de Parijse beursindex. Engie staat bekend als een slangenkuil. ‘Het gaat vast goed. Meer dan een Parijs netwerk, neem ik mijn ervaring mee.’

Catherine MacGregor (Foto: Engie)

Vorige week, toen de selectieprocedure nog volop gaande was, trok ze zich terug om uit te blazen met een paar vriendinnen. MacGregor is niet het type dat tot het einde toe zichzelf onder de aandacht brengt en aanprijst. Toch versloeg ze haar laatst overgebleven concurrent – Laurent Guillot, de topman van de glas- en bouwmaterialenproducent Saint-Gobain – op het laatste rechte stuk.

Dat ze een vrouw is, heeft haar daarbij zeker geholpen. MacGregors voorganger Isabelle Kocher werd een half jaar geleden bij Engie tot een voortijdig vertrek gedwongen en enige misogynie, zo werd gezegd, zou hier niet vreemd aan zijn geweest. De staat (aandeelhouder voor 23,6%) was er veel aan gelegen om de critici tot zwijgen te brengen.

Onder de laatste vier kandidaten voor de functie van CEO bij Engie bevonden zich behalve Guillot daarom nog twee andere vrouwen: Catherine Guillouard, de baas van het Parijse openbaar vervoersbedrijf RATP, en Engies eigen adjunct-directeur Gwenaelle Avice-Huet, verantwoordelijk voor de divisie duurzame energie.

CV

1972 Geboren in Fez, Marokko

1995 Verlaat de École Centrale des Arts et Manufactures in Parijs

1995 Eerste boormissie in Congo in dienst van Schlumberger

2019 Directeur van TechnipFMC

2020 Algemeen directeur van Engie

MacGregor is aldus een eenzaam, maar belangrijk symbool van het streven van de Franse regering naar meer vrouwen in de top. Minister van financiën Bruno Le Maire bereidt een wetsvoorstel voor dat de diversiteit onder topmensen moet vergroten.

Haar komst duidt ook op de wens van Le Maire de top van de grands groupes -vaak voormalige staatsbedrijven waar de regering nog steeds een flinke vinger in de pap heeft- inhoudelijk op te schudden. MacGregor ontwikkelde zich ver van het Franse politiek-economische establishment, waarvan de leden allemaal uit dezelfde mal lijken te komen. Meestal maken ze na hun studie aan een van ’s lands topopleidingen -de grandes écoles– carrière als hoge ambtenaar en waterdrager van een minister. Daarna wacht een gewichtige positie in het bedrijfsleven voor de succesvolsten.

Maar MacGregor is een centralienne, een oud leerling van de École Centrale des Arts et Manufactures, een ingenieursopleiding die in 1829 werd opgericht. Na haar afstuderen vertrok ze naar Congo om daar naar olie te boren namens de multinational Schlumberger.

On-Frans direct

Haar ouders onderwezen beiden wiskunde in het Marokkaanse Fez aan het Lycée Français, een school die onderdeel is van het wereldwijde netwerk van Franse scholen. Ze bracht bijna haar hele arbeidzame leven (23 jaar) door bij Schlumberger, waar ze zich niet alleen met de techniek maar ook met het personeelsbeleid bezighield. Haar collega’s daar omschrijven haar als methodisch, compleet en op een on-Franse manier direct. Zwakke plekken zou ze eigenlijk niet hebben en ze leek hard op weg algemeen directeur te worden.

Maar vorig jaar zomer verruilde MacGregor Schlumberger voor Technip, de firma die voor Shell de Prelude ontwierp, de grootste drijvende offshoreproductie-installatie in de wereld.

De 48-jarige Française -ze heeft de naam gehouden van haar Schotse ex-man met wie zij twee dochters kreeg- gaat in januari aan de slag bij een bedrijf dat de laatste jaren geplaagd is door conflicten op het hoogste niveau. Daar kwam de afgelopen weken een hevig gevecht bij rond de verkoop van Engies afvalpoot Suez. De historische rivaal van Suez, Veolia, zette maandagavond een eerste stap om Suez op te slokken. De raad van bestuur van Engie stemde ermee in om de 29,9% die het van Suez in handen heeft van de hand te doen.

“Wie haar vereenzelvigt met de oliebranche, doet haar geen recht”

Jean-Pierre Clamadieu, voorzitter raad van toezicht Engie

Veolia heeft de wens uitgesproken een van de grootste spelers in de wereld te worden op het gebied van de transitie en ook Engie zit vol groene ambitie. Volgens sommigen past dat wellicht niet bij MacGregor, die uit de olie afkomstig is. De voorzitter van de raad van toezicht van Engie, Jean-Pierre Clamadieu, heeft het al voor haar opgenomen. “MacGregor is erg overtuigd van de noodzaak van de transitie. Wie haar vereenzelvigt met de oliebranche, doet haar geen recht.”

Slangenkuil

Maar haar eerste grote uitdaging betreft juist de samenwerking met Jean-Pierre Clamadieu. Clamadieu had het rijk het laatste half jaar alleen nadat hij Kocher de deur had uitgewerkt. Hij versnelde de investeringen in duurzame energie en verkocht voor €8 mrd aan activa (waaronder de deelname in Suez). En Clamadieu deed afstand van twee derde van alle dienstverlenende activiteiten, een activiteit die goed was voor €13 mrd aan omzet en waarin 70.000 werknemers actief waren.

De vraag is of de tandem succesvol zal zijn. Engie staat bekend als een slangenkuil. In de afgelopen tien jaar ging het mis tussen Clamadieu en Kocher en -daarvoor- tussen Kocher en Gérard Mestrallet, lange tijd de baas van Engie en een van de invloedrijkste mannen van de CAC 40.

Clamadieu heeft de richting al aangegeven, de kaarten zijn geschud: Hij gaat zich met de strategie en de politiek bezighouden, MacGregor gaat het uitvoeren. Engie moet een industrieel profiel krijgen en zal zich daarom geheel richten op de productie van duurzame elektriciteit, het beheer van “stedelijke infrastructuur” -zoals warmtenetwerken en laadstations voor elektrische auto’s- en de import, opslag en distributie van gas.

“Het gaat vast goed”, zei MacGregor dit weekend tegen de zondagskrant JDD. “Meer dan een Parijs netwerk, neem ik mijn ervaring mee.”